start     subskrypcja     konkursy     polecamy     pobierz     audiodeskrypcja     przetargi i oferty pracy    
       
mixcloud   youtube   twitter   facebook   english version   
ARMIA KRAJOWA  >  BIOGRAMY  >  SZCZEGÓŁY
Bittner Ludwik (1892-1960)
Generał brygady
ps. "Baza", "Dunio", "Halka", "Krakowiak", "Rot", "Tarnowski", "Tereid"

Urodził się 24 IV 1892 r. w Stanisławowie w rodzinie robotniczej. Uczęszczał do szkoły realnej we Lwowie i Stanisławowie. W 1911 r. złożył egzamin maturalny. W latach 1911-1914 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i filozofię na UJ.

Od 1912 r. związał się ze Związkiem Strzeleckim, gdzie ukończył szkołę podoficerską. W sierpniu 1914 r. wstępuje w Krakowie do Legionów Polskich. Dowodzi sekcją, potem plutonem w III batalionie 2. pp II brygady. Od listopada 1916 r. w stopniu porucznika. dowodzi kompanią na kursach oficerskich w Ostrowi Maz. i w Zegrzu. Po tzw. kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. jest dowódcą 5 kompanii 2. pp Polskiej Siły Zbrojnej w Ostrowi Maz. - Komorowie.

W Wojsku Polskim od listopada 1918 r. Uczestniczył w przejęciu Dęblina gdzie został pierwszym dowódcą garnizonu. Od grudnia 1918 był dowódcą Batalionu Zapasowego 34 Pułku Piechoty. Od czerwca do sierpnia 1920 kierował Sekcją Piechoty w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych. W sierpniu 1920 objął dowództwo 34 Pułku Piechoty w Białej Podlaskiej i sprawował je do czerwca 1930, kiedy to został dowódcą piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. W listopadzie 1938 mianowany został pomocnikiem dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza, gen. bryg. Jana Kruszewskiego, a 31 sierpnia 1939 zastępcą dowódcy KOP, gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna.

Walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. 1 października po rozwiązaniu Grupy KOP wszedł do kierownictwa konspiracyjnej organizacji "Tajny KOP". Od października 1939 w Służbie Zwycięstwu Polski, następnie w ZWZ i Armii Krajowej. W latach 1941-1943 został mianowany komendantem Okręgu AK Lublin. Był m.in. pełnomocnikiem ds. scalenia Batalionów Chłopskich z Armią Krajową W 1944 awansowany do stopnia generała brygady.

W okresie akcji "Burza" dowódca 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty AK formowanej w rejonie Białej Podlaskiej. W dniu 14 VIII 1944 r. aresztowany przez NKWD przetrzymywany w obozach NKWD w Majdanku i Rembertowie. Wywieziony samolotem do Moskwy gdzie został uwięziony w najpierw w więzieniu Lefortowo a od IX 1944 w obozie w Charkowie, później w Diagilewie i Griazowcu.

Odzyskawszy wolność wrócił do Polski 4 XI 1947 r. Odizolowany od wojska i poddawany represjom. Zamieszkał w Warszawie. Pracował w Biurze Odbudowy Stolicy.

Od XI 1957 r. pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Głównej Komisji Weryfikacyjnej, a od IX 1959 wiceprzewodniczącego RN ZBOWiD.

Zmarł w Warszawie 24 I 1960 r. Pochowany w kwaterze 24 A na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczony: Złotym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1930), Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi.

Robert Springwald

Literatura:
Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
Grażyna i Przemysław Witekowie "Artyści w strzeleckim zbrojnym ruchu niepodległościowym I wojny światowej", Oleandry nr 16 (maj 2005)
Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 t. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 41-42
Małopolski Słownik Biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939 - 56. Kraków 1998, t. 3 s. 18 19

wstecz



              Muzeum Armii Krajowej im. Generała Emila Fieldorfa - Nila