start     subskrypcja     konkursy     polecamy     pobierz     audiodeskrypcja     przetargi i oferty pracy    
       
mixcloud   youtube   twitter   facebook   english version   
ARMIA KRAJOWA  >  BIOGRAMY  >  SZCZEGÓŁY
Kotowicz Jan (1890-1963)
Pułkownik
ps. "Twardy"

Urodził się 18 grudnia 1890 w Rzeszowie. W 1910 zdał maturę w I Gimnazjum im. S Konarskiego w Rzeszowie. Podjął studia prawnicze na UJ w Krakowie i pracował jako urzędnik asekuracyjny. W 1912 został członkiem Związku Strzeleckiego w Rzeszowie.

8 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów i ukończył kurs oficerski 1 Pułku Piechoty Legionów w Zambrowie. Następnie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. 1 listopada 1916 został mianowany podporucznikiem z pominięciem stopnia chorążego. Brał udział w bitwach pod Laskami, Borzechowem i Krzywopłotami i tam został ciężko ranny w nogę. 18 września 1917 wcielono go do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską w miejscowości Basovice.

W listopadzie 1918 współorganizował Pułk Ziemi Rzeszowskiej (późniejszy 17 Pułk Piechoty). Na stopień porucznika awansował 15 listopada 1918, a kapitanem został w 1919. Brał udział w wojnie 1920. Po wojnie pełnił służbę w pułkach piechoty w Rzeszowie, Lidzie i Brodnicy. W 1931 w Rembertowie ukończył kurs dowódców batalionów i pułków.

W latach 1923-1925 w Lidzie opiekował się Wojskowym Klubem Sportowym, a w latach 1931-1932 był kierownikiem Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego przy DOK III w Grodnie. W marcu 1932 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie do 67 Pułku Piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy pułku i w tym samym roku awansował na podpułkownika. W czerwcu 1935 objął dowództwo 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze. Na pułkownika awansował w 1937. Pułkiem dowodził do 4 czerwca 1938. Następnie był dowódcą Podkarpackiej Brygady Obrony Narodowej w Przemyślu.

We wrześniu 1939, dowodził 3 Brygadą Górską, której działania opóźniały wyjście Niemców z pasma Karpat w kierunku Lwowa. Walczył w obronie Starego Sambora. 19 września 1939 r., z resztkami brygady przekroczył granicę z Węgrami, gdzie został internowany i osadzony w obozie Györ, skąd go przeniesiono do Egeru, gdzie pełnił funkcję polskiego komendanta obozu.

W lipcu 1943, zbiegł z obozu i przedostał się do Warszawy, gdzie sprawował funkcję szefa Wydziału Wojskowego piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej i członek Rady Naczelnej. Po jakimś czasie przechodzi do AK. Od 4 maja 1944 pełnił funkcję inspektora w KG AK. Mianowany w 1944 ostatnim dowódcą 27 WDP AK. Jednocześnie nominalny komendant Okręgu AK Wołyń.

Zatrzymany 29 listopada 1944 przez agentów Informacji Wojskowej i osadzony w areszcie UB Lublin, potem od lutego 1945 na Zamku Lubelski. Wyrokiem z 13 sierpnia 1945 został na karę 10 lat więzienia.

Więziony w CWK Wronki, skąd na podstawie amnestii został zwolniony warunkowo (29 października 1945 r.) i powrócił do Rzeszowa.

Zmarł 15 października 1964, w Rzeszowie i tu został pochowany na miejscowym cmentarzu Pobitno.

Odznaczony
Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski V kl.
Krzyżem Niepodległości
Krzyżem Walecznych - czterokrotnie
Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 "Polska Swemu Obrońcy"
Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

W kościele św. Jadwigi w Krakowie wmurowana została tablica pamiątkowa poświęcona Janowi Stefanowi Kotowiczowi.

Robert Springwald

Wybrana literatura:
Polski Słownik Biograficzny, T XIV, 1968. s. 483 - 484;
Józef Turowski, Pożoga. Walki 27 Wołyńskiej Dywizji AK, Warszawa 1990;
Michał Fijałka, 27 Wołyńska Dywizja Piechoty Armii Krajowej, Wydawnictwo PAX, 1987.

wstecz



              Muzeum Armii Krajowej im. Generała Emila Fieldorfa - Nila