start     subskrypcja     konkursy     polecamy     pobierz     audiodeskrypcja     przetargi i oferty pracy    
       
mixcloud   youtube   twitter   facebook   english version   
ARMIA KRAJOWA  >  BIOGRAMY  >  SZCZEGÓŁY
Kwasiborski Józef (1898-1980)
ps. "Niemira", "Rafał", "Podmiejski", "Prezes"
Urodził się w Mińsku Litewskim 14 października 1898, w rodzinie robotniczej o ugruntowanych tradycjach niepodległościowych (dziadek był powstańcem styczniowym) . W dzieciństwie rodzina przeprowadziła się do Pruszkowa. W 1918 uzyskał maturę w gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie.

W 1916 r. wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, w 1917 r. został mianowany zastępcą Komendanta Obwodu Błońskiego POW. W listopadzie 1918 jako podchorąży POW brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich na terenie Warszawy. W 1918 wstąpił na Wydział Lekarski UW, którego nie ukończył.

Od lipca 1920 służył w Wojsku Polskim w 2 kompanii sanitarnej. Po wystąpieniu z wojska do wybuchu wojny pracował jako administrator w Sanatorium dla Psychicznie Chorych "Wrzesina" w Pruszkowie. Był dziennikarzem współpracującym w kilkoma lokalnymi czasopismami posługując się następującymi pseudonimami prasowymi: Civic, J, J.K., Jotka, Ten.

Już w młodości związał się z Stowarzyszeniem Robotników Chrześcijańskich. W 1923 wstąpił do Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej-Demokracji. W latach 1926-1930 pełnił obowiązki wiceburmistrza Pruszkowa. Był również przewodniczącym sejmiku powiatowego. W 1929 z jego inicjatywy powołano w Pruszkowie Szkołę Dokształcania Zawodowego. Od 1937 zasiadał w Radzie Naczelnej Stronnictwa Pracy.

W czasie okupacji niemieckiej był czynny w konspiracji od początku 1940. Pracował w PCK i Radzie Głównej Opiekuńczej. Działa w konspiracyjnych strukturach Stronnictwa Pracy. Od lata 1942 do zakończenia wojny był Delegatem Rządy na województwo warszawskie oraz przedstawicielem SP w Politycznym Komitecie Porozumiewawczym, następnie Krajowej Reprezentacji Politycznej.

Przebywał w Warszawie w trakcie powstania i opuścił miasto wraz z ludnością cywilną prowadząc nadal aktywna działalność polityczną.

Po powrocie Karola Popiela do kraju stał się aktywnym członkiem legalnych struktur SP. Z ramienia tej partii został posłem KRN. Zrzekł się mandatu poselskiego we wrześniu 1946.

Aresztowany przez organa bezpieczeństwa 31 sierpnia 1948 r. Sądzony w sfingowanym procesie członków Federacji Organizacji Narodowo-Katolickich "Unia", skazany 6 kwietnia 1951 na dożywocie, wyrok odbywał m.in. we Wronkach i Rawiczu.

Po zamianie kary na 12 lat więzienia wyszedł na wolność 26 października 1956. W wyniku procesu rewizyjne został zrehabilitowany.

Zmarł 17 października 1980 w Pruszkowie.

Odznaczony m.in.
Krzyżem Niepodległości
Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami
Orderem Pro Ecclesia et Pontifice - odznaczenie papieskie

Robert Springwald

Wybrana literatura:
Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.2. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987.
wstecz



              Muzeum Armii Krajowej im. Generała Emila Fieldorfa - Nila