start     subskrypcja     konkursy     polecamy     pobierz     audiodeskrypcja     przetargi i oferty pracy    
       
mixcloud   youtube   twitter   facebook   english version   
ARMIA KRAJOWA  >  BIOGRAMY  >  SZCZEGÓŁY
Majewski Kazimierz (1894-1940)
Pułkownik
ps. "Grzbiet", "Maj", "Szmigiel", "Wallenrod", "Żbik"

Urodził się 7 lutego 1894 roku we wsi Słoboda - Komarowce na Bukowinie w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jego ojciec był powstańcem styczniowym. Ukończył Seminarium Nauczycielskie we Lwowie.

W 1910 wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej, na początku sierpnia 1914 wyjechał z ośmioma swymi kolegami, strzelcami do Krakowa, gdzie wstąpili do Legionów Polskich.

Walczył w 1 Pułku Piechoty Legionów. 2 lipca 1915 roku awansował na chorążego, a 1 kwietnia 1916 roku na podporucznika. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do Armii Austriackiej skierowany do 20 Galicyjskiego Pułku Piechoty, a w marcu 1918 roku przeniesiony do 46 Pułku Piechoty.

Od 1918 roku był związał się z Polską Organizacją Wojskową. Z rozkazu Edwarda Rydza-Śmigłego udał się do Kijowa do Komendy Naczelnej nr III. Po nieudanej próbie przedostania się do polskich oddziałów formowanych w Murmańsku pozostał w Kijowie jako kurier i oficer POW. Jesienią1918 r pełnił funkcje dowódcy okręgu POW w Równem. Po mobilizacji POW był kierownikiem posterunków wywiadowczych na tyłach armii ukraińskiej. Kierował też działalnością dywersyjną. Po powrocie do Polski w marcu 1919 został odkomenderowany 35 pułku piechoty w Brześciu. na stanowisko dowódcy 11 kompanii.

Awansowany na kapitana dowodził baonem, z którym walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się w bitwie pod Kalenkowiczami. W 1923 r., zweryfikowany w stopniu majora piechoty. Do stopnia podpułkownika piechoty awansowany 1 stycznia 1927 r.. Następnie do maja 1928 r., pełnił funkcję zastępcy dowódcy 83 Pułk Strzelców Poleskich im. Romualda Traugutta w Kobryniu. 2 maja 1928 r., mianowany został zastępcą dowódcy 73 pp. W okresie od 26 kwietnia 1931 do 11 maja 1939 r., dowodził 38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich z Przemyśla.

W maju 1939 roku został mianowany dowódcą Pomorskiej Brygady Obrony Narodowej w Świeciu.

W kampanii wrześniowej dowodził Oddziałem Wydzielonym - Zgrupowaniem "Chojnice" powstałym na bazie dwóch baonów Pomorskiej Brygady Obrony Narodowej, 18 pułku ułanów oraz innych pododdziałów piechoty, saperów i artylerii. Walczył pod Chojnicami i w Borach Tucholskich, a po jego rozbiciu w dniach 1-3 września 1939 r., doprowadził do Torunia grupę około 4 tysięcy żołnierzy z różnych jednostek, z których utworzono improwizowany pułk piechoty o nr 208.

Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli i włączył się w działalność konspiracyjną. W październiku 1939 r., został wysłany przez Dowództwo Główne SZP do Torunia i Bydgoszczy, gdzie organizował pierwsze komórki SZP.

Na początku grudnia 1939 r., skierowany został do Lwowa, skąd w styczniu 1940 r., przedostał się na Wołyń i zamieszkał w Równem. Tu jako Komendant Okręgu ZWZ Wołyń w bardzo trudnych warunkach organizował komórki konspiracyjne ZWZ.
W wyniku zdrady podporucznika Bolesława Zymona ps. "Bolek" w lipcu 1940 r., został ujęty przez NKWD i uwięziony. 13 grudnia 1940 r. i został skazany na karę śmierci. Został zamordowany w czerwcu 1941 r., w trakcie likwidacji więzienia w Łucku.

Ordery i odznaczenia:
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (1921)
- Krzyż Niepodległości z Mieczami
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych - pięciokrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Robert Springwald

wstecz



              Muzeum Armii Krajowej im. Generała Emila Fieldorfa - Nila